Η θάλασσα

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.

Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους-

μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,

γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα, 

ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια

μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.

Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα

γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.

Η θάλασσα είναι σαν

τον έρωτα:

χίλιοι τη χαίρονται - ένας την πληρώνει.

Ντ. Χριστιανόπουλος

Τίποτα

Ήρθες...

Παγκάκι στην Αστυπάλαια.

Ήρθες κι έχασα τον ύπνο μου...

Κατάθλιψη

Ένα πράγμα έμαθα ανάμεσα στον εθισμό και την κατάθλιψη. 

Η κατάθλιψη; Η κατάθλιψη είναι πολύ χειρότερη. 

Η κατάθλιψη δεν είναι κάτι που απλώς ξεφορτώνεσαι. 

Από την κατάθλιψη δεν καθαρίζεις με τίποτα. 

Η κατάθλιψη είναι σαν μελανιά που δε φεύγει ποτέ. 

Μια μελανιά μες στο μυαλό σου. 

Απλώς εσύ πρέπει να προσέχεις να μην αγγίζεις εκεί που σε πονάει. 

Όμως, αυτή θα είναι πάντα εκεί.

"Σενάριο Γάμου", Τζέφρι Ευγενίδης

Pour toi, mon amour

Πήγα στην αγορά με τα πουλιά

Κι αγόρασα πουλιά

Για σένα

Αγάπη μου

Πήγα στην αγορά με τα λουλούδια

Κι αγόρασα λουλούδια

Για σένα

Αγάπη μου

Πήγα στην αγορά με τις αλυσίδες

Κι αγόρασα αλυσίδες

Για σένα 

Αγάπη μου

Πήγα στην αγορά με τους σκλάβους

Και σε έψαξα

Όμως δε σε βρήκα

Αγάπη μου

Jacques Prévert

Τη μελαγχολική μου τέχνη ασκώντας

Την μελαγχολική μου τέχνη ασκώντας,
στην σιωπή της νύχτας,
όταν μονάχο του φρενιάζει το φεγγάρι,
κι οι εραστές ξαπλώνουν
αγκαλιά με τη θλίψη τους,
παιδεύομαι το φώς να τραγουδήσω,
όχι από φιλοδοξία ή για τον επιούσιο,
ούτε για επίδειξη στο παζάρι των ταλέντων
σε φιλντισένια παλκοσένικα,
μα για την αμοιβή την ελάχιστη
απ’ τα μύχια της καρδιάς τους.

Κι έξω απ’ το φεγγάρι που φρενιάζει
δεν γράφω τούτες τις σελίδες που αφρίζουν
μήτε για τον άνδρα τον περήφανο
μήτε για τους νεκρούς που από ψηλά επιβλέπουν
με τ’ αηδόνια και τις ψαλμωδίες τους
μα για τους εραστές,
που αγκαλιάζουνε αιώνων θλίψεις,
που μ’ έχουνε γραμμένο,
κι ούτε τους νοιάζει η μαστοριά κι η τέχνη μου.

Τόμας Ντίλαν

Προμηθέας Ελεύθερος Δεσμώτης

"Κύριοι, ασχολήθηκα με τους ανθρώπους πολύ περισσότερο απ' ότι σας είπα. Κύριοι, έχω κάνει πολλά για τους ανθρώπους. Κύριοι, έχω αγαπήσει τους ανθρώπους παθιασμένα, σφοδρά, οικτρά. [...] πριν από μένα τι ήταν; -Υπήρχαν, αλλά δεν είχαν συνείδηση της ύπαρξης τους.-Έφτιαξα αυτή τη συνείδηση, κύριοι, με όλη μου την αγάπη γι' αυτούς, σαν μια φωτιά για να τους φωτίζει.-Η πρώτη συνείδηση που απέκτησαν ήταν η συνείδηση της ομορφιάς τους. [...] Η ομορφιά των πρώτων επαναλαμβανόταν απαράλλαχτη, αδιάφορη και χωρίς ιστορία. Αυτό θα μπορούσε να συνεχίζεται στο διηνεκές.-Ανήσυχος τότε, φέροντας ήδη μέσα μου, χωρίς να το γνωρίζω, το αυγό του αετού μου, θέλησα κάτι περισσότερο ή κάτι καλύτερο. Αυτός ο πολλαπλασιασμός, αυτή η κατακερματισμένη παράταση μου φάνηκε πως έδειχνε σαν κάτι να περίμεναν - ενώ στ' αλήθεια ο μόνος που περίμενε ήταν ο αετός μου. [...] Άλλωστε έχοντας φτιάξει τον άνθρωπο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση μου, καταλαβαίνω τώρα  πως μέσα σε κάθε άνθρωπο υπήρχε κάτι που περίμενε να εκκολαφθεί· στον καθένα τους υπήρχε το αυγό του αετού. [...] Αυτό που ξέρω είναι ότι επειδή δεν ήμουν ικανοποιημένος που τους είχα δώσει τη συνείδηση της ύπαρξης τους, θέλησα να τους δώσω κι έναν λόγο ύπαρξης. Τους έδωσα τη φωτιά, τη φλόγα και όλες τις τέχνες που τρέφονται από αυτή. Θερμαίνοντας το πνεύμα τους έκανα να εκκολαφτεί μέσα τους η αδηφάγος πίστη στην πρόοδο. Κι αισθανόμουν μια παράξενη χαρά που η υγεία του ανθρώπου φθειρόταν για να την παράγει.-Όχι πια πίστη στο καλό, αλλά μια άρρωστη ελπίδα για το καλύτερο. Η πίστη στην πρόοδο, κύριοι, ήταν ο αετός τους. Ο αετός μα είναι ο λόγος της ύπαρξής μας, κύριοι. Η ευτυχία του ανθρώπου λιγόστευε, λιγόστευε κι εγώ αδιαφορούσα: ο αετός είχε γεννηθεί. Δεν αγαπούσα πια τους ανθρώπους, αγαπούσα εκείνο που ζούσε από αυτούς. Είχε γίνει για μένα μια ανθρωπότητα χωρίς ιστορία... Η ιστορία του ανθρώπου είναι η ιστορία των αετών, κύριοι."

Αντρέ Ζιντ, (2010), Προμηθέας Ελεύθερος Δεσμώτης, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα.